buradan yak

rüyamda sigara içtim. bir tane de değil, dokuz on tane, arka arkaya, fosur fosur. sonrasında koca bir pişmanlık. şimdi yatar uyursun, uyandığında unutursun nasılsa diye avuttum kendimi. uyandığımda rüyamı bile hatırlayamayacak kadar başım ağrıyordu.

sigarayı bırakalı ne kadar oldu, bilmiyorum. birkaç ay geçti, her türlü bağımlılıktan kurtulmaya çalıştığım günler olmalı. her şeyi ertelediğim gibi bunu da erteliyordum, sonra bir gün radyoda pat diye sigara yasaklandı. stüdyodan çıkmış, sabahın ilk sigarasını yakmıştım. mavi tulumlu birinin koridorda duvara monte edilmiş kültablalarını sökmeye çalıştığını gördüm. kafasını kaldırıp artık burada içmek yasak dedi. az önce söktüğü kültablasını bana uzattı; sigaramı söndürmem için elbette. yok mok dedim, inatla söndürmedim o sigarayi ama, ertesi gün bıraktım. üç saat süren yayınlar boyunca tek bir sigara içmeden duramazdım.



bu kez aynı hatayı yapmayacağım. kaç ay geçse de üstünden, ben artık bağımlı değilim, bir tane içsem bir şey olmaz demeyeceğim. beceremiyorum çünkü öyle „arada bir, kahveyle beraber bir sigara tüttürmeyi“. o bir tane birkaç ay içinde günde bir paket oluveriyor.

önceleri sigarayı özletiyor diye uzak durduğum alkolle de aram yok ne zamandır. birkaç kez hayır deyince de fark ettim ki, çoğu zaman gerçekten istediğim için değil, „duruma uyduğu“ için içiyormuşum meğer.

alkol bir yana da, sigarayı bıraktığımı ne zaman hatırlasam kendimi iyi hissediyorum. demek ki diyorum, sandığım kadar güçsüz değilmişim, demek ki uygulayabildiğim kararlar da varmış. son zamanlarda verildiğiyle kalan onca karardan sonra…

Etiketler: olup biten

22:24 Donna Quijote | 1 sancho panza